تیر ماه امسال عجیب بود...ماهی پر از تنش ماهی پر از خوشی ماهی پر از رسیدن به آرزوها و نرسیدن ها...

این روزها حال مردم کشورم خوب نیست, این روزها غمگین تر از همیشه هستیم. قیمت ارزاق و نیازهای اولیه به صورت روزانه بالا میره یا از حجمش کم میشه تا قیمت تغییر نکنه. وارد پاساژ ها که میشی مغازه ها یکی درم

هروقت قراره چیزی که دوست دارم به دست بیارم تا صبح خوابم نمیبره و برای خودم رویا میبافم...

هرچند داشتنش موقت باشه,هرچند کوتاه...

ازین به بعد هروقت به یاد شهریور سال 97 بیفتم میتونم ساعت ها گریه کنم ....اینقدرررر سخت گذشت اینقدررر بد گذشت...

زندگی وقتی توو یه خونه شروع میشه که اولین چایی اونجا دم بکشه... اولین آب توی قابلمه به جوش بیاد و ماکارونی ها ریخته بشه وسط قُل قُل آب...

آخرین تصویری که از خونه یادمه برای هفته پیش هست که ماکارونی رو پختم و آبکش کردم گذاشتم یخچال خنک بشه که یکی دوساعت بعدش برگردم سالاد ماکارونی درست کنم. الان بیشتر از یک هفته س که اون ماکارونی داره توی یخچال خنک میشه و ما هنوز به خونه نرفتیم.

زندگی ما همینقدر ناگهانیه همینقدر عجیب همینقدر غریب..

گاهی هرچقدر هم تلاش کنی بعضی آدم ها رو توی زندگیت فراموش کنی, شماره شون رو از توی گوشیت حذف کنی, خاطراتشون رو از صفحه ذهنت پاک کنی, اینقدر ازشون بی خبر بمونی که ندونی کجای این دنیا هستن, چند سالشون شده, چیکار میکنن؟ ...فایده نداره!!! چون یک شب که از همیشه خسته تری و بی خیال تر و بی فکر تر از هر زمانی میخوابی یک دفعه میاد وسط خوابت میگه سلام...

آقای راننده گفت اولشه شما هنوز متوجه نمیشید داغ پدر چقدر سخته ولی من دیدم توی همین چند روز اندازه چند سال پیر شدی...

بلاگفا شده شبیه یک روستا متروکه که من گاهی رهگذرش هستم...